SuperBat

Σου έχει λείψει ποτέ απ’ το σπίτι ένας άνθρωπος που να μπορείς να εμφανιστείς μπροστά του σαν αφηρημένος μπάτμαν κι αυτός να σου πει απλά “πρόσεχε το ταβάνι” κι εσύ να ξέρεις πως το λέει μόνο και μόνο για να μην γκρεμιστεί ο στιγμιαίος υπερηρωισμός σου;

Που να σου έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως ένα μεγάλο μέρος των αρχιδιwν του είναι κατειλημμένο με το αν το ταβάνι σου είναι ταυτόχρονα και πάτωμα των από πάνω; ή ας είναι και λιγότερο κουλ. να τεντώνεις επιτέλους το κορμί σου κι αντί για “ωχ χριστέ μου η μέση μου” να λες “ω χριστέ μου, πόσο τέλειο αυτό που συμβαίνει στο ‘και’ όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από φωνήεν” και να του φαίνεται αυτή, η πιο ανακουφιστική σκέψη της μέρας.

Να μουγκρίζει συγκαταβατικά και κάθε μμ να είναι εντριβή σε σπόνδυλο, να χαρακτηρίζει πολύ συχνά κάτι ως τέλειο χωρίς ίχνος ενθουσιασμού, να τρώει το άλφα απ’ το ‘και’ γιατί το ‘κι’ δεν έφαγε ποτέ τον ανδρισμό του, να αξιοποιεί σωστά το χώρο αλλά ποτέ το χρόνο, να τυλίγει ξανά τη σερπαντίνα που φύσηξες γιατί δεν έχετε λεφτά για άλλες κι εσύ πρέπει οπωσδήποτε να πετάξεις άλλη μία, να ανεβαίνεις στον καναπέ γιατί κάποτε, κατά λάθος, σου έδειξε πως τα γιουζντ πράγματα πέφτουν καλύτερα από ψηλά… όπως οι υπερήρωες.